Copy & Paste

เมื่อเช้าเพิ่งได้ดูการ์ตูนโคนันทางช่อง 9 ไป  เป็นคดีที่เดาทางได้ไม่ยากเท่าไหร่

เพราะว่าฉายแค่ตอนเดียวแล้วก็จบ(ส่วนมากโคนนันจะจบสองตอน)  เป็นการฆาตกรรม

โดยมีแรงจูงใจในการฆ่ามาจากกระเป๋า  ทำนองว่าบริษัทที่ทำกระเป๋าแท้

มีปัญหากับบริษัทที่ทำกระเป๋าปลอม  เพราะทำให้ขายไม่ออก  แล้วก็มีการล็อบบี้หักหลังกัน

จนฆ่ากันตายอะไรทำนองนั้น

.

.

.

ตอนโคนันคิดอะไรออก มันจะมีแสงทิ่มจึก! เข้าที่หัวใช่ไหม

เหมือนกันเลย  เห็นกระเป๋าปลอมเมื่อเช้า  ทำให้ผมคิดอะไรได้บางอย่าง

.

.

เมื่อไหร่ก็ตามที่เราพูดถึงการเลียนแบบหรือการก็อป  แน่นอนคนที่ตกเป็นจำเลยสังคม

ไปเต็มๆ ก็คือคนก็อป  ไม่รู้จักคิดเองบ้างล่ะ  ทั้งโดนด่าว่าผิดศิลธรรม  ขี้ขโมย  ฯลฯ

อย่างที่เห็นเล่นกันหนักหน่อยก็วงการเพลง แม้แต่วงร็อคอันดับหนึ่งของประเทศ

ก็ยังก็อปทำนองเพลงจนเป็นเรื่องเป็นราว  อื้อฉาว  กันให้เห็นมาแล้ว 

ดูท่าพอพูดถึงการก็อปแล้วใครๆ ก็รังเกียจเน๊าะว่าไหม ?

.
.

.

แต่ในความเป็นจริงเราทุกคนต่างก็ทำการก๊อปอยู่ตลอดๆ นะ

ลองนึกภาพของสังคมบ้านเรา ที่มีรถยนต์วิ่งเพียงแค่คันเดียวสิ

ถนนอย่างโล่ง แต่ทุกคนไม่ใช้รถกันเดี๋ยวหาว่าก็อป 

.

หรือลองจินตนาการถึงคนที่ใส่กระโปรง  ใส่กางเกง  ได้แค่คนละทรงสิ  

ห้ามคนอื่นใส่ซ้ำเพราะถือว่าก๊อป  ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้น

คนอื่นมันไม่ต้องแก้ผ้า  ห่มใบตองกันเลยหรือไง  แล้วกางเกงขาสั้นโชว์กีบอูดแบบเกาหลี

จะมาถึงไทยได้หรือเปล่า  แบบนี้วงการแฟชั่นนี่อาจจะต้องขุดบ่อบาดาลควานหา

ดีไซเนอร์กันเลยนะ เพราะน่าจะขาดแคลนอยู่อีกเยอะ

.

.

หรือจะเอาเป็นวงการเพลงอย่างตัวอย่างข้างบนก็ได้  ถ้าหากว่าไม่สามารถ

ใช้คำว่า “รัก” ซ้ำกันได้นี่ บอย โกสิยพงศ์  กับ ดี้  นิติพงษ์ จะทำมาหากินอะไร

เพราะคำว่า

ไอเลิฟยู ,  หว่ออ้ายหนี่  , เฌอแตม , ติเอโม , ซารังเฮโย , จิตพาเด , บองสรันโอน ฯลฯ

ไอคำพวกนี้  บี้ สุกฤษฎิ์  ก็ดันยัดมันใส่ไว้ในเพลงๆ เดียวหมดแล้ว  อย่านะอย่าก๊อป

.

.

.

นี่แค่คิดเล่นๆ นะ

เห็นไหมล่ะ  ว่ามันเป็นไปไม่ได้ ยังไงๆ เราก็ต้องก๊อป

ทั้งที่ก็ด่าเขาไว้ซะมาก ดูถูกเขาไว้ก็เยอะ

.

.

คำถามคือ  ในเมื่อมันน่ารังเกียจแล้วทำไมเรายังทำ?

ใบพัด ภานุมาศ ได้แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างน่าสนใจเอาไว้ว่า

เพราะมันคือ การประกันความเสี่ยง  มีคนหลายคนที่ไม่กล้าที่จะทำอะไร

โดยไม่มีแบบให้ดูเป็นตัวอย่าง  กลัวจะพลาด  กลัวจะไม่สำเร็จ 

ก็เลยเอารูปแบบชีวิตของคนที่คิดว่าประสบผลสำเร็จมากาง

แล้ว ก็อป! มันซะเลย  คือ ถ้าทำตามนี้มึงไม่พลาดแน่  ถ้าทำแบบเขายังไงก็ไม่อดตาย

.

.

เราจึงได้เห็น “การเรียนอนุบาล ,  ประถม , มัธยม , กวดวิชา,   มหาลัย , จบปริญา  

 หางาน , ทำงาน ,   แต่งงาน , ซื้อรถ , ซื้อบ้าน”  เป็นแพดเทิร์นแบบนี้

เป็นพิมพ์เขียวที่ทุกคนลอกแล้วสบายใจ  ไม่ต้องเสี่ยง

.

.

.

ผมอ่านดูแล้วก็ค่อนข้างเห็นด้วย แล้วก็เห็นต่าง

ในมุมของผม  ผมว่าที่เราก็อป เพราะ  “มันง่าย”

มันเหมือนกับการเต้นแอโรบิค ที่แค่ขยับตามๆ เขาไปสุขภาพก็แข็งแรง

ไม่ต้องเสียเวลาคิด  สร้างสรรค์อะไรให้ยุ่งยาก

.

.

.

ซึ่งบางทีผมก็เริ่มสับสนกับความคิดตัวเองเหมือนกันนะ

เพราะผมดันลืมไปว่า ไอ้ต้นแบบที่เรายึกๆ ยักๆ ตามนั้นน่ะ

มันกลับด้านกันระหว่างซ้ายกับขวา

จากที่ว่าง่าย มันก็ไม่ได้ง่ายอีกต่อไปแล้ว

.

.

.

มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะที่จะ ก็อปปี้ ชีวิตให้เป็นไปตามแบบแผนเป๊ะๆ

เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ 

หลายคนมีไอดอลในการใช้ชีวิต อยากมีชีวิตแบบเขา  อยากเป็นเหมือนเขา

แต่ทุกครั้งที่คิดว่าใกล้แล้ว  แม้แค่เงาก็ยังไม่เฉียด

.

.

.

ในวงการวรรณกรรมเคยมีคนคิดที่จะก็อปงานของ เชกสเปียร์ แต่ก็ทำไม่สำเร็จ

เพราะทุกๆ 3- 4 บรรทัดในการประพันธ์ จะต้องมีคำอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะ

ในงานของเขาหลุดออกมาเสมอ  เป็นนัยว่างานของเขานั้นมี DNA 

ใครหน้าไหนก็ก็อปไม่ได้  หรือแค่แอบอ้างก็ไม่มีสิทธิ์

.

.

หรือแม้แต่ครูสลา  คุณวุฒิ  นักแต่งเพลงชั้นครูของเมืองไทย ก็เคยคิดที่จะก๊อป

เพลงที่แกชอบเหมือนกัน  แต่เพราะว่ามันแกะยากมาก  ทำยังไงก็ไม่เหมือน

สุดท้ายแกเลยแต่งเองมันซะเลย  กลายเป็นเพลงที่ชื่อว่า “บวกควาย” โดยมี

การใช้ภาษาอีสานอันเป็นเอกลักษณ์  และกลายเป็นเพลงแรกในชีวิตของ

ครูสลา  ในท้ายที่สุด

.

.

“งานยิ่งยาก  ยิ่งน่าภาคภูมิใจ”  ใครสักคนเคยว่าไว้

เป็นนักก็อปก็มีหัวใจ  มันไม่ใช่จะทำกันได้ง่ายๆ นะครับ

ต้องมุ่งมั่น  ต้องทุ่มเท  ฝึกฝน

ใครที่คิดว่านักก็อปเป็นกันได้ง่ายๆ ลองตอบคำถามของผมดูก่อนนะครับ

.

.

กว่าจะได้เข้ามหาลัยดังๆ (เหมือนเขา)  กวดวิชาไปเท่าไหร่

กว่าจะได้ใบปริญญา (แบบเขา)  หมดที่นาไปกี่เอเคอร์

กว่าจะได้มีงานมั่นคง (แบบลูกชายบ้านข้างๆ )  สอบบรรจุมันกี่หน

รถอีก  บ้านอีก  ลูกน้อยน่ารัก

เมียนมใหญ่ๆ (แบบเจ้าสัว)..

.

.

มองหาทางเป็นตัวเองบ้างก็ดีนะ 

มันอาจจะเสี่ยงแบบที่ใบพัดว่าสักหน่อย

.

.

แต่ไหนๆ ก็ยากพอๆ กัน  ใช้ของแท้ยังไงก็น่าจะดีกว่า  ( รึเปล่า?)

.

.

.

ปล.

บทความนี้ ลอก บางช่วงบางตอนมาจากหนังสือ  “ขอขอบใจในความไม่สะดวก”

พิมพ์ใน Microsoft word แล้ว copy มาวางใน เฟสบุ๊ค

แถมคอมยังลงวินโดว์ ปลอม อีกต่างหาก (~_~; )

(พอจะเป็นตัวของตัวเองก็เป็นซะแบบนี้.....เฮ้อ!)