เมื่อฤดูกาลเปิดสนามของฟุตบอลพรีเมียร์ลีคมาถึง ท่วงทำนองของกีตาร์โฟล์คซองที่ร้องค่อมคีย์
กับเสียงระเบ็งเซ็งแซ่ เส็งเคร็งของนักเลงสุราในคราบนักศึกษาครึ่งท่อน ทำให้ผมไม่สบอารมณ์เอา
ซะเลย
ในขณะที่เด็กแรกรุ่นหลายสิบกำลังนั่งชมเกมแก้มไปกับการกระดกยกจิบโซดาน้ำเมา ผมทำได้เพียงนั่งมองพวกเขาจากอีกฟากหนึ่งของฟุตบาธถนน จากตรงที่ผมประทับก้นอยู่นี้ให้ตายเถอะผมเห็นจอโปรเจ็คเตอร์ทีวีได้อย่างแจ่มแจ๋ว และก็เห็นแววว่ามีอะไรบางอย่างกำลังพยายามต่อสู้กันอยู่ในภวังค์ความคิด
"ดูสภาพพวกเขาสิ!..." ราวกับถูกผีบ้านผีเรือนเข้าสิง หญิงชายหอบหิ้วกันออกมาข้างหน้าร้านพิศวาสรักข้างถนนกันโจ่งครึ่มเหมือนเห็นผมเป็นคนตาบอด.... ส่ายศรีษะแล้วผมก็ถอนหายใจ
เมื่อลองคิดดูดีๆแล้วมันแทบไม่ต่างกัน ผมกลับเห็นตัวของผมเองเป็นแบบพวกเขาเมื่อครั้งเก่าก่อน พวกเขายังเด็ก มันเป็นช่วงของวัย เป็นเวลาแห่งการเรียนรู้ แห่งการค้นหา และการลองผิดลองถูก ต่อให้เลวให้ชั่วแค่ไหน ผิดพลาดยังไง "โอกาส" ก็ยังคอยค้ำชู คอยให้กำลังใจให้เริ่มสู้ใหม่เสมอ
แล้วตัวผมล่ะ ผมอายุเยอะแล้ว พลาดไม่ได้แล้ว พอทำอะไรเขาก็จะบอกว่าคิดแบบเด็กๆ เมื่อไหร่จะโต วัยขนาดนี้มันต้องมั่นคงได้แล้ว มันเกิดเป็มมาตรฐานสังคมสองอย่างขึ้นมา
1. คือ ตอนเรายังเด็กเราจะทำอะไรก็ได้ โอกาสยังมีมาใหม่เรื่อยๆ พลาดก็อ้างได้ว่ายังเด็กยังอ่อนเยาว์ ไม่มีใครด่าใครว่า แล้วเขาก็พร้อมที่จะให้โอกาส
2. คือ พอเราแก่เรากลับทำอะไรไม่ได้ มีแต่จะโดนเหยียดย้ำซ้ำเติม
ถ้าเลือกได้ "โอกาส" น่าจะชอบเปิดเนอเซอรี่รับเลี้ยงเด็กมากกว่าเปิดบ้านพักคนชรา ให้กับคนแก่ใกล้ตายนะในความรู้สึกผม แต่ในความเป็นจริงก็ไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนั้นเสมอ
อย่าลืม! ว่า...เราเองต่างก็เคยเป็นเด็กวัยอุดมศึกษามาก่อน กว่าเราจะมาอยู่ที่ตรงนี้เราก็คงผ่านการ
เควี้ยงโอกาสทิ้งมาแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง พลาดมาแล้วไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่
ไม่แน่บางทีการที่โอกาสของคนวัยเราเหลือน้อย ก็คงอาจจะมาจากเหตุผลนี้ก็ได้........ เหตุผลที่ว่า
.
.
.
"เราใช้มันไปหมดแล้ว"
.
.
.
ซึ่งนั่นย่อมเท่ากับว่ามันไม่มีแล้ว จะหามาเติมใหม่ก็ทำไม่ได้ เรากำลังตัน กำลังเศร้าเพราะอับเฉาหนทาง ชีวิตของเราจะดำเนินต่อไปอย่างไงเมื่อสังคมไม่มีโอกาสให้กับคนที่ผิดพลาด (บ่อยๆ) อีกต่อไปแล้ว...
ก็แล้วเมืืิ่อมันไม่มี เราจะยังไปสนใจมันอีกทำไมวะ!
ผ้าอนามัยใช้แล้วเรายังทิ้ง แฟนเก่าเลิกกันไปแล้วเรายังแอบดีใจเลยว่าเราจะต้องได้คนที่ดีกว่ามาเป็นคู่ชีวิต มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เราทำได้ด้วยตัวเราเอง เราฝึกฝนตัวเอง เราอัพเลเวลให้กับตัวเองได้นี่นาไม่เห็นต้องง้อโอกาส
.
.
...
ผมคิดแบบนี้...
"โอกาส" สร้างความก้าวหน้าให้กับชีวิตเรา พอมันถูกเราใช้จนหมดไปแล้วผมเชื่อว่ามันไม่ได้หายไปไหน ผมว่ามันแค่แปลงสภาพตัวเองไปเป็นสิ่งๆ หนึ่งที่เราไม่ค่อยคิดถึงและสังเกตเห็น แถมยังเป็นสิ่งที่เราสามารถที่จะหยิบยกมันออกมาใช้เลี้ยงดูชีวิตของเราได้อย่างไม่มีวันหมดสิ้นไปตลอดกาล....
เมื่อเปรียบเทียบคนแก่อย่างเรากับเหล่านักศึกษาบุฟผาชนคนรุ่นใหม่ เราก็ไม่ต่างอะไรกับดอกไม้เหี่ยวๆที่ไร้ความสวยงามดอกหนึ่ง ซึ่งบัดนี้การเบ่งบานของมันไม่ได้ใช้แค่ละอองฝอยของบัวรดน้ำอีกต่อไปแล้ว หากแต่มันยังต้องใช้เศษกลีบดอกใบที่ร่วงหล่นบ่มเป็นปุ๋ยให้กับตัวมันเองด้วย เพื่อดำรงค์ไว้ซึ่งเงื่อนไขของการอยู่รอด
แล้ว"โอกาส" ของคนแก่อย่างพวกเราล่ะจะเปลี่ยนตัวเองไปเป็นอะไร คิดออกกันไหม? .....
.
.
.
.
.
.
คนทีี่จะคิดได้ก็มีแต่คนที่ก้มหัวรับว่าตัวเองแก่เท่านั้นล่ะ ซึ่งนั่นไม่ใช่ผมแล้วก็หวังว่าจะไม่ใช่คุณ....สู้กันต่อไปครับ สู้!!!
"จนกว่าอากาศในการหายใจจะหมดโอกาส"
